Jak wygląda?

Latarnia w Czołpinie jest samotną, okrągłą wieżą położoną na wzgórzu, pośród iglastego lasu porastającego wydmy Słowińskiego Parku Narodowego. Budowla nie jest bardzo wysoka, lecz ciekawie zaprojektowana i utrzymana w dobrym stanie technicznym wygląda bardzo ładnie. W 1996 roku zwiedzających witała tablica zakazująca fotografowania oraz wnoszenia aparatów fotograficznych i kamer!!! Miły pan latarnik wytłumaczył nam, że to ze względu na stacjonującą w pobliżu (ok. 1km) jednostkę wojskową, a ponieważ on wie co można, a czego nie można fotografować, zaoferował pomoc przy robieniu zdjęć, z czego chętnie skorzystaliśmy. Obecnie zakaz ten już nie obowiązuje

Pozycja: szer. geogr. 54° 43' 12" N dł. geogr. 17° 14' 37" E

Jak dojechać?

Czołpino leży w jednym z najodludniejszych miejsc nad naszym Bałtykiem - w środku Słowińskiego Parku Narodowego, między Łebą i Ustką. Żeby tam dojechać trzeba zjechać z drogi nr 213 łączącej Słupsk i Wicko przy małej wsi Choćmirówko w kierunku wskazywanym przez drogowskaz na Smołdzino i Kluki. Drogi są tu różne częściowo asfaltowe, częściowo betonowe, częściowo nie wiadomo jakie. Przejeżdżając przez Smołdzino warto zatrzymać się by obejrzeć starą, już dawno przekształconą w wieżę widokową, byłą latarnię Rowokół. Położona jest na 115 metrowym wzgórzu. Jadąc dalej w kierunku Kluk należy skręcić w lewo tam gdzie wskazuje drogowskaz na Czołpino. Wąska i kręta asfaltowa droga doprowadzi nas do strzeżonego parkingu, na którym trzeba zostawić samochód. Dalej, piechotą wchodzimy w obszar rezerwatu. Mamy przed sobą około 30 minut marszu. Z początku trzeba się cofnąć w kierunku z którego przyjechaliśmy około 200m, a później skręcić w prawo na północ. Idąc nieutwardzoną drogą możemy ( nie wchodząc między drzewa! ) podziwiać wspaniały dziko rosnący las. Pod koniec wędrówki droga staje się dość stroma, ale na szczycie czeka na nas nagroda - piękna latarnia.

Historia latarni

W 1872 roku między jeziorami Gardno i Łebsko, na jednaj wielu wysokich wydm znajdujących się w mało dostępnym terenie, rozpoczęto budowę latarni. Materiały do jej budowy dostarczano drogą morską, a prace budowlane zakończono na początku roku 1875. Pierwotnie na latarni była zainstalowana lampa spalająca olej, którą w okresie międzywojennym zmieniono na jedną z największych, cylindryczną soczewkę i elektryczną żarówkę. W latach 1993-94 przeprowadzano renowację latarni.